A nocą... dziwne myśli po plecach mi chodzą i szkodzą, kiedy niepokojącą mocą sznurówki same się plączą. Czerwone spojówki szukają kojącej piosenki, błądzą po pokoju, wodzą nocą, rodzą się pod oczami obrzęki. Psycholęki litrami leją się ze ścian. Jestem naprawdę sam, samiusieńki.... Tętno ręki przyspiesza, zwalniają godziny samotnej udręki. Mózg paruje mi, neuronów korowody wiją się w kokardy i wstęgi, plus to, że przedmioty przede mną gną się do siedemnastej potęgi. Błękitne myśli wołam, a słyszę tylko szare zegara dźwięki. Brak bratniej duszy kruszy, robię się miękki.. Jak chleb, jak pchle, słodki, malutki. To chyba strach, a nie smutki. Kinematyczna siła noce rozciągnęła, dzień uczyniła krótkim. Kim... kim jestem?! pytam... ej Wy tam...? Dajecie mi sens, lecz odbieracie, gdy go chwytam! Ej wy tam! ze sterującego mną miasteczka! Chyba wsadziliście mnie do nie tego pudełeczka.....